Search the resting place of Polish airmen

The database contains 6815 names of Polish airmen buried in military cemeteries around the world..

How do I search?
Please enter the name in the box below. It is not necessary to mention all the names of airmen.If you enter first three letters the application will prompt you the names of airmen. To access the details select the airmen by clicking the mouse on the selected option menu.

Searching for burial sites by name:

Józef Maksymilian
Jungrav



Updated: 2012-09-05
Official Number
76838

Rank
polski: ppłk obs.
brytyjski: S/Ldr

Date of birth
1894-03-25

Date of death
1952-08-07

Cemetery
Grave
Kwatera: II B 28 Rząd: 3, Grób: 22
Photo of grave

Country
Polska

Period
The post war period

Source
"Polskie Siły Powietrzne..." T.J. i Anna Krzystek
Zdjęcie: Piotr Hodyra    
    
Józef Jungrav wel Jungraw przyszedł na świat 25 marca 1897 r. Pierwsze nauki pobierał w Stanisławowie i Lwowie. Gdy wybuchła I wojna światowej, Józef edukował się w Salzburgu. Zdobytą wiedzę jako poddany cesarza Austrii użył w boju jako żołnierz jego armii. Z chwilą formowania Wojska Polskiego nie zabrakło w nim miejsca dla niego. Gdy w 1920 r. została zagrożona Polska przez nawałę bolszewicką w szeregach obrońców znalazł się Jungrav. Gdy umilkły działa na zdjął munduru. Wykładał w Szkole Artylerii i pracował ? służył w Sztabie Generalnym WP. W 1926 r. podjął decyzję o przejściu do lotnictwa. Ukończył niezbędny kurs W wyniku tego uzyskał specjalność obserwatora samolotowego. Został przydzielony do pułku stacjonującego w syrenim grodzie. Aby z niego przejść do Poznania. Z tamtejszego pułku w 1934 r. wrócił do Warszawy. Wrócił do Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych a następnie Dowództwa Lotnictwa. Tak idąc przez życie ukończył nie tylko szkoły wojskowe w Polsce. Na trzy lata przed wybuchem II wojny światowej trafił do Lwowa. Aby z niego kolejny raz nad Wisłę do Warszawy. W pamiętnym wrześniu 1939 r. znajdował się w Sztabie Naczelnego Dowódcy Wojsk Lotniczych. Latał na rozpoznanie. Podzielił los naszych lotników w Rumunii. Trafił do obozu internowania. Nie siedział w nim długo. Przez gościnną i bliską Jugosławię dalej Włochy, dostał się do Francji. W obliczy jej klęski znalazł się na Wyspie Ostatniej Nadziei. Podobnie jak na kontynencie nie zrezygnował z lotnictwa. Początkowo był to etat w Dowództwie Lotnictwa przez kierowanie Szkołą Bombardowań i Strzelań do zarządzania katedrą taktyki. Po zwolnieniu z wojska przeszedł do pracy w polskiej sekcji radia BBC. Do służby powrócił na rok przed zakończeniem wojny. Objął katedrę w Szkole Wojennej. W wolne Polsce znalazł się rok po jej wyzwoleniu. Nie przeszedł do cywila. Służył w II Oddziale Sztabu Generalnego WP. Jednocześnie wykorzystywał swoje umiejętności pedagoga w Akademii Sztabu Generalnego WP. W nowej Polsce nie było dla niego na długo miejsca. Pozostawał ?zadżumiony?, że przyszedł z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Musiał odejść. Znalazł dla siebie zatrudnienie poza wojskiem. Nie cieszył się wolnością. Został aresztowany w marcu 1951 r. Torturowany przyznał się do winy. Na mocy wyroku Sądu Wojskowego z maja 1952 r. został skazany na karę śmierci. Wyrok został wykonany w Warszawie 7 sierpnia 1952 r. Nie doczekał rehabilitacji. Ta miała miejsce w kwietniu 1956 r.     
    
Opracowanie: Konrad RYDOŁOWSKI