Search the resting place of Polish airmen

The database contains 8241 names of Polish airmen buried in military cemeteries around the world..

How do I search?
Please enter the name in the box below. It is not necessary to mention all the names of airmen.If you enter first three letters the application will prompt you the names of airmen. To access the details select the airmen by clicking the mouse on the selected option menu.

Searching for burial sites by name:

Gustaw
Sidorowicz



Updated: 2013-01-09
Rank
ppłk.pil./111 EM/

Date of birth
1905-03-07

Date of death
1993-02-12

Cemetery
Grave
W-II-9-4-4
Photo of grave

Country
Polska

Period
The post war period

Source
Informacja i zdjęcia: rodzina via Marek Rogusz.     
Zdjęcie w galerii: Zbigniew Charytoniuk    
Biogram pilota: Marek Rogusz    
    
Gucio - jak był nazywany przez kolegów lotników, znajomych i rodzinę, urodził się 7 marca 1905 r. w Isajewiczach, w powiecie słonimskim (dawne woj. nowogródzkie, obecnie Białoruś). Był synem leśniczego Leonarda Sidorowicza oraz Janiny z domu Jarmołowicz. W 1919 r., mając 14 lat, uciekł z domu z zamiarem wstąpienia Wojska Polskiego i wzięcia udziału w wojnie polsko-bolszewickiej- nie przyjęto go jednak ze względu na młody wiek. W 1926 r. dostał się do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej/Komorowie, a po ukończeniu rocznego kursu został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Grudziądzu. Ukończył ją z 48. lokatą w 1929 r. (III promocja), uzyskując specjalność obserwatora i stopień podporucznika. Skierowany został do Morskiego Dywizjonu Lotniczego. W sierpniu 1930 r. został wyznaczony na oficera mobilizacyjnego MDL, a w kwietniu 1931 r. na dowódcę Sekcji Radiolotniczej i Szyfrów, funkcję tę pełnił do października 1931 r. W 1933 r. uzyskał specjalność pilota wojskowego, kończąc wyszkolenie w zakresie pilotażu podstawowego w Dęblinie. W 1934 r. ukończył Kurs Wyższego Pilotażu w Grudziądzu. We wrześniu 1934 r. został przeniesiony do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie, gdzie początkowo służył w 114 Eskadrze Myśliwskiej, a później w 113 EM. Od stycznia 1937 r. był przydzielony do 111 EM; w listopadzie tego roku został p.o. dowódcy eskadry. Dowództwo 111 EM objął w lutym 1938 r. 17 marca 1938 r. został awansowany na stopień kapitana. Pod jego komendą eskadra uczestniczyła w tzw. "incydencie wileńskim" w marcu 1938 r., manewrach wołyńskich oraz przyłączeniu Zaolzia (wrzesień/październik 1938 r.). Odbył przeszkolenie jako instruktor w lotach nocnych i od połowy 1939 r. szkolił w tym zakresie pilotów III/1 Dywizjonu Myśliwskiego. Przed wybuchem wojny otrzymał rozkaz przygotowania lotniska polowego na potrzeby Brygady Pościgowej przy Centrum Badań Balistycznych w Zielonce. 1 września 1939 r. został zestrzelony w walce powietrznej nad Warszawą, w swoim trzecim locie bojowym. Ranny i poparzony, został ulokowany w szpitalu, z którego uciekł w lutym 1940 r., gdy dotarła do niego informacja, że ma być przeniesiony do obozu jenieckiego w Rzeszy. Wkrótce rozpoczął działalność w ZWZ, posługiwał się pseudonimem "Wróbel". W okresie późniejszym pełnił funkcję szefa Działu Organizacyjnego w ramach Wydziału Lotniczego Komendy Głównej AK. Uczestniczył w organizowaniu przerzutów lotników polskich. Potem działał w ramach lotniczej komórki wywiadowczej, biorąc udział w rozpoznaniu stanu i liczby budowanych przez hitlerowców lotnisk w pasie Krosno-Olsztyn. W grudniu 1941 r. uczestniczył w akcji dywersyjnej polskiego podziemia w okolicach stacji Mrozy. 11 lutego 1942 r. został aresztowany przez gestapo. Hitlerowski sąd doraźny skazał go na karę śmierci. Po spektakularnej ucieczce z więzienia przeniósł się do Krakowa i aktywnie działał w tamtejszym Okręgu AK. W 1944 r. Sidorowicz brał udział w przygotowaniu placówek lotniczych AK w Krakowie, Mielcu, Rzeszowie i Krośnie oraz wyszukiwaniu lądowisk dla akcji "Most". Po wkroczeniu Armii Czerwonej został aresztowany przez NKWD, skazany i wywieziony na Ural do pracy w kopalniach soli i ołowiu. Ze zsyłki wrócił do kraju w 1950 r. Został wtedy przeniesiony do rezerwy. Ponieważ nie mógł pracować w lotnictwie do 1955 r. pracował w Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej w Warszawie. Na początku 1956 r. został działaczem Aeroklubu Polski i pilotem w Aeroklubie Warszawskim.    
Na fali "odwilży" wrócił do latania zawodowego: 1 maja 1956 r. rozpoczął pracę jako pilot w Centralnym Zespole Lotnictwa Sanitarnego na lotnisku Gocław. Przez dziesięć lat, do odejścia na emeryturę w kwietniu 1966 r., odbył ponad tysiąc lotów maszynami oznaczonymi Czerwonym Krzyżem, spędził wtedy w powietrzu ponad dwa tysiące pięćset godzin, a ogółem wylatał pięć tysięcy godzin. Gustaw Sidorowicz otrzymał szereg odznaczeń, m.in. przed wojną Srebrny Krzyż Zasługi (lipiec 1939 r.), za zasługi wojenne Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari i dwukrotnie Krzyż Walecznych, a za zasługi w lotnictwie sanitarnym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (przyznany w 1965 r. na wniosek Ministerstwa Zdrowia). Po przejściu na emeryturę był członkiem Warszawskiego Klubu Seniorów Lotnictwa.    
Zmarł w Warszawie 12 lutego 1993 r. Do końca życia był wierny dewizie "Wszystko co najlepsze oddaj Polsce".
Gallery
Fotka Fotka Fotka