Search the resting place of Polish airmen

The database contains 6867 names of Polish airmen buried in military cemeteries around the world..

How do I search?
Please enter the name in the box below. It is not necessary to mention all the names of airmen.If you enter first three letters the application will prompt you the names of airmen. To access the details select the airmen by clicking the mouse on the selected option menu.

Searching for burial sites by name:

Józef
Hendricks



Updated: 2013-07-19
Official Number
P-0431

Rank
polski: mjr pil.
brytyjski: F/Lt

Date of birth
1896-03-13

Date of death
1969-04-26

Cemetery
mapa
Poznań, Grunwaldzka - cmentarz Junikowo
Wsp. 52.3870729, 16.8276726

Grave
pole 15 kwatera D (grób rodzinny)
Photo of grave

Country
Polska

Period
The post war period

Source
Józef Hendricks urodził się w 1896 r. w miejscowości Małe Świątniki w powiecie gnieźnieńskim w polsko-niemieckiej rodzinie Wilhelma Hendricksa i Marii, z domu Kabacińskiej. Ukończył gimnazjum. następnie przez cztery semestry studiował na politechnikach we Wrocławiu, Hanowerze i Wismarze. Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii niemieckiej i wysłany na front zachodni do Francji. Służył w piechocie, po ukończeniu szkoły oficerskiej w 1917 r. mianowano go podporucznikiem.     
Przygodę z lotnictwem rozpoczął w czerwcu 1917 r. kiedy to został oddelegowany na kurs obserwatorów lotniczych, następnie do szkoły lotniczej we Wrocławiu. W kwietniu 1918 r. ukończył szkolę lotniczą w Brzegu, do końca wojny służył w szkole lotniczej w Hanowerze. W kwietniu 1919 r. zgłosił się na ochotnika do Wojsk Wielkopolskich i został przydzielony do 3. Wielkopolskiej Eskadry Lotniczej Polnej, organizującej się na podpoznańskiej Ławicy. 5 maja 1919 r. mianowano go podporucznikiem wojsk lotniczych, a już 3 czerwca 1919 r. porucznikiem. 15 czerwca 1919 r. ze swoją eskadrą wyruszył na front polsko-ukraiński w okolice Lwowa, gdzie walczy] do sierpnia tegoż roku.     
We wrześniu 1919 r. Hendricksa przydzielono do Wojskowego Portu Lotniczego Ławica, gdzie pełnił różne funkcje, również dowódcy Portu. W lutym 1920 r. przeniesiony został do 4. Wielkopolskiej Eskadry Bojowej (w lipcu 1920 r. zmieniła nazwę na 15. Eskadrę Myśliwską), która stacjonowała na lotnisku w Bydgoszczy. Po rozpoczęciu polskiej ofensywy na Ukrainie w maju 1920 r. ponownie wyruszy] na front. 16 maja eskadra dotarła na lotnisko Wapniarka na Podolu, skąd prowadziła rozpoznanie i atakowała cele naziemne lekkimi bombami i ogniem broni pokładowej. Porucznik pilot I Hendricks, wraz z podporucznikiem obserwatorem Z. Bilażewskim, tworzył załogę dwumiejscowego Albatrosa, samolotu szkolnego, wykorzystywanego jako lekki bombowiec rozpoznawczy. Do legendy przeszedł ich atak 27 maja 1920 r. na sowieckie pociągi pancerne: Bela Kuhn i Krasnyj Kristianiec. Dzięki kilkakrotnym trafieniom i uszkodzeniom pociągów zostały one zdobyte przez polską piechotę. Dwa dni później - podczas akcji na stację Malowannaja - załoga por.Hendricks - ppor. Bilażewski zniszczyła bombami kolejny sowiecki pociąg pancerny. W czerwcu pamiętnego 1920 r. eskadra przez pewien czas odpoczywała oraz odtwarzała gotowość bojowa, otrzymując nowe samoloty. Porucznik Hendricks przesiadł się na jednomiejscowy samolot myśliwski Fokker D-VII. Od lipca eskadra wznowiła działalność z lotniska Lewandówka pod Lwowem i stamtąd wspierała VI Armię i Front Południowy w walkach z kawalerią Budionnego, również w czasie najcięższych walk w sierpniu 1920 r. Podczas walk w okolicach Lwowa 15 sierpnia 1920 r. Fokker I Hendricksa został trafiony ogniem radzieckiej kawalerii i przymusowo wylądował pomiędzy liniami wojsk polskich i radzieckich. Pilot z największym i trudem salwował się ucieczką, ostrzeliwany przez Rosjan. Porucznik Hendricks wybitnie się odznaczył podczas walk z sowiecką kawalerią w obronie Lwowa w dniach 17-20 sierpnia 1920 r.. za co otrzymał Srebrny Krzyk Virtuti Militari. Brał udział w walkach aż do rozejmu w październiku 1920 r. Za czyny bojowe udekorowany został ponadto czterokrotnie Krzyżem Walecznych i dwukrotnie wymieniony w rozkazach pochwalnych dowódcy VI Armii.     
Po wojnie nadal służył w lotnictwie na różnych stanowiskach: w Poznaniu. Krakowie i Warszawie. W 1922 r. został awansowany na sto-pień kapitana. w 1924 r. na majora. W 1922 r. ożenił się z pochodząca z Warszawy Jadwigą Mańczak (małżeństwo pozostało bezdzietne). Przed 1926 r. nabył pozostałą po parcelacji majątku rydzyńskiej Fundacji Sułkowskich tzw. resztówkę o powierzchni 197 ha w Nowej Wsi, gdzie na stale osiedlił się w 1931 r., po przejściu w stan spoczynku.     
    
24 sierpnia 1939 r. zmobilizowano go do 3. Pułku Lotniczego w Poznaniu, gdzie został komendantem Bazy Zapasowej Pulko w Lublinie. 18 września tegoż roku przekroczył granicę Rumunii, gdzie został internowany. 1 października 1939 r. uciekł z obozu internowania i przedostał do Francji, a stamtąd do Wielkiej Brytanii. W marcu 1942 r. został przyjęty do Polskich Sił Powietrznych i wyznaczony na stanowisko ko komendanta Stacji Lotniczej Hucknall. W latach 1943-46 służył w Inspektoracie ds. Zarządu Wojskowego.     
Po zakończeniu wojny w 1946 r. wrócił do kraju, ponownie zamieszkując w swoim dworku w Nowej Wsi. Z dawnego majątku pozostały mu nieruchomości o powierzchni 42 ha. Negatywnie nastawiony do ówczesnej rzeczywistości społeczno-politycznej był nieformalnym przywódcą okolicznych rolników w walce z planowaną kolektywizacją rolnictwa. Aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa w sierpniu 1949 r, Wyrokami Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z czerwca 1951 r. skazany na sześć lat więzienia oraz przepadek całego mienia. Karę więzienia (na mocy amnestii złagodzoną do trzech lat) odbywał w więzieniu aa Mokotowie. w Rawiczu oraz w Obozie Pracy w Strzelcach Opolskich, gdzie pracował w kamieniołomach. Po zwolnieniu w 1953 r. wraz z drugą Żoną Martą zamieszkał w Stęszewie, następnie w Krosnowicach Kłodzkich (gdzie pracował jako ogrodnik) oraz w Ziębicach w powiecie ząbkowickim na Dolnym Śląsku. Zmarł w Ziębicach 26 kwietnia 1969 r. w wieku 73 lat.     
JAROSŁAW WAWRZYNIAK    
    
P.S. Pochowany został na cmentarzu komunalnym w Ziębicach. Ekshumowany w 1969 roku i przeniesiony na cmentarz Junikowo w Poznaniu.